Zwerfjongeren, koopkracht en Wilders

9 apr 2008, 21:43

Vorige week vrijdag bracht ik samen met Esmé Wiegman en Sabine Uitslag een bezoek aan het project Take Off in Hardenberg. Woningcorporaties Beter Wonen Vechtdal biedt hier in een rijtjeswoning onderdak aan een aantal thuisloze jongeren en probeert hen terug te leiden naar school en werk, onder begeleiding van het Leger des Heils. Het was indrukwekkend om te horen wat sommige jongeren op twintigjarige leeftijd al hebben moeten doorstaan. Problemen thuis, van jeugdzorg naar gevangenis en weer terug, drugsproblemen, noem maar op. Een normaal werkend bestaan lijkt ver weg. Niettemin lukt het de jongeren met wie we spraken met vallen en opstaan om de draad weer op te pakken.

Heibel over het 'o-woord'

2 mrt 2008, 21:57

Afgelopen donderdag stond geheel in het teken van een rel over het ontslagrecht. 's Ochtends vroeg werd ik gewekt door een sms-je van onze voorlichters, over een interview van minister Donner in De Pers. "Ontslagrecht niet van tafel", kopte de krant. Kort daarna was mijn PvdA-collega Mariëtte Hamer te horen op radio 1 met stevige uitspraken over de positie van de minister. Snel naar mijn ontbijtcafé om te lezen wat er nu echt aan de hand was. Een storm in een glas water, was mijn conclusie. Niettemin hield de storm de hele dag huis op het Binnenhof.

Parels in de IJsselvallei

20 feb 2008, 13:35

Cultuurhistorie heeft mij om de een of andere reden altijd geboeid. Zo heb ik me als woordvoerder verkeer & waterstaat altijd ingezet voor de historische zeilvaart. Vandaag heb ik kennisgemaakt met de IJsselhoeven; karakteristieke T-vormige boerderijen die het prachtige IJssellandschap sieren. Helaas liggen verval en verloedering op de loer.

Twee miljard over de balk?

2 feb 2008, 20:36

De twee miljard euro die jaarlijks (!) in re-integratietrajecten worden gestoken, levert de samenleving weinig op. Dit is althans de conclusie van het onderzoek van het kabinet naar de effectiviteit van re-integratie. Voor mij was dit afgelopen week de aanleiding om een hoorzitting in de Kamer aan te vragen. Een week eerder had ik er al voor gepleit om werklozen veel gerichter op te leiden voor de vele vacatures die er op dit moment zijn.

Werkschoenen en post

27 jan 2008, 12:40

Al jaren breekt de politiek zich het hoofd over de vraag hoe we méér mensen met een handicap of beperking aan het werk kunnen helpen. Nu de nieuwe Wet Sociale Werkvoorziening (WSW) door de Kamer is aangenomen, zoeken SW-bedrijven naar een nieuwe rol. Vrijdag was ik samen met mijn collega's Liesbeth Spies en Ger Koopmans op bezoek bij Licom in Heerlen. Het bedrijf - met ruim 5000 werknemers! - heeft in korte tijd een metamorfose ondergaan en is er in geslaagd uit de rode cijfers te komen. Zo is er een florerend bedrijfsonderdeel ('Emma')dat werkschoenen produceert en is een succesvol postbedrijf opgezet.

Hulde voor de Rivierenwijk en Cambio!

19 jan 2008, 13:25

Wederom heb ik afgelopen vrijdag een geweldig inspirerend werkbezoek afgelegd! Samen met mijn nieuwe persoonlijk medewerkster Geertje Kelekci bezocht ik de Rivierenwijk in Deventer. Deze wijk is door het kabinet als 'prachtwijk' aangemerkt, ofwel een wijk met een aantal problemen die aanpak behoeven. Het buurtbeheerbedrijf Cambio vervult bij deze aanpak een geweldige rol. Deze zelfstandige stichting combineert drie doelen: 1) het leefbaar houden van de wijk, 2) actief betrekken van bewoners en 3) het inschakelen van langdurig werklozen. En met resultaat!

Holtenbroek: zo kan het dus ook

13 jan 2008, 14:13

Gisteren was ik als adoptievader van de Zwolse wijk Holtenbroek aanwezig op het nieuwsjaarsfeest van de wijk. Daar heb ik een bomvolle zaal met mensen van vele culturele achtergronden "folle lok en seine" in het nieuwe jaar toegewenst. De wijk is opgeklommen uit een diep dal en laat zien hoe mensen uit verschillende culturen er in kunnen slagen om samen te leven.

Werken zonder drempels

28 mei 2008, 15:18

Het CDA wil dat het aantrekkelijker en vooral eenvoudiger wordt voor werkgevers om een arbeidsgehandicapte in dienst te nemen. Volgens het CDA wordt de positieve grondhouding van veel werkgevers ondermijnd door de complexiteit van de regelgeving, onzekerheid over financiële risico?s en hoge administratieve lasten. En door koudwatervrees.

De overheid wil de komende jaren duizenden mensen met een handicap, ziekte of functiebeperking aan het werk helpen. Het gaat onder meer om jonggehandicapten met een Wajong-uitkering, herkeurde WAO’ers en mensen in de sociale werkvoorziening (SW). In de praktijk blijkt het niet mee te vallen om voor deze mensen op de reguliere arbeidsmarkt een werkplek te vinden. Dat is zorgwekkend, omdat het aantal jonggehandicapten (Wajong’ers) fors toeneemt en de arbeidsparticipatie van deze groep nog steeds daalt.

De cijfers spreken voor zich: van de in totaal 1,7 miljoen mensen met een arbeidshandicap in de leeftijd van 15 tot 65 jaar, had in 2006 slechts 40% een baan van 12 uur of meer. Dit is zelfs een daling van een aantal procentpunten ten opzichte van 2002 (44% werkend). Ter vergelijking: de arbeidsparticipatie van alle mensen in de leeftijdscategorie 15-65 bedraagt circa 70 procent. Tegenover de daling van de arbeidsparticipatie staat een stijging van het aandeel arbeidsgehandicapten dat wel wil werken, maar niet actief een baan zoekt.

Sommige politieke partijen, zoals ook onlangs weer de PvdA, pleiten voor verplichte quota of ontslagverboden voor mensen met een handicap. Het CDA vreest dat dit de bereidheid van werkgevers om mensen met een handicap of ziekte een kans te geven alleen maar verder zal ondermijnen. Het versterkt bovendien het stigma dat mensen ‘met een vlekje’ geen volwaardige werknemers zouden kunnen zijn. Veel werkgevers maken zich zorgen over een (vermeende) lagere productiviteit, hoger ziekteverzuim en financiële risico’s. De ervaring leert echter juist dat – zij het onder een aantal voorwaarden – mensen met een ziekte/handicap als werkkracht bijzonder enthousiast, gemotiveerd en betrouwbaar zijn.

Het CDA weet dat veel werkgevers een maatschappelijke verantwoordelijkheid voelen, die verder strekt dan hun eigen onderneming. Veel ondernemers zijn best bereid om mensen met een handicap of ziekte een kans te geven binnen hun bedrijf. Daar zit wel een grens aan. Om begrijpelijke redenen zetten zij de continuïteit van de organisatie en een bepaald rendement voorop. Binnen deze randvoorwaarden zijn er volop mogelijkheden om mensen met een handicap aan een leerwerkplek, een detachering of zelfs een reguliere baan te helpen. Daar zijn ook genoeg succesvolle voorbeelden van. De overheid stimuleert deze bereidheid via no-riskpolissen, loonkostensubsidies, vergoedingen voor scholing en aanpassingen op de werkplek, proefplaatsingen, begeleiding op de werkvloer etc.

Tegelijkertijd slagen we er, zoals hiervoor al aangegeven, nog niet in om mensen met een handicap of ziekte op grote schaal aan de slag te krijgen. Het CDA constateert, na gesprekken met werkgevers, de volgende knelpunten:
1. grote onbekendheid met de (vele) regelingen;
2. complexiteit van de regelingen: vele subsidiepotjes/voorzieningen en de verschillende randvoorwaarden en eisen daarbij worden gehanteerd;
3. hoge administratieve lasten door de vele aanvraagformulieren en gedetailleerde verantwoording richting uitkeringsinstanties;
4. onzekerheid als gevolg van herindicaties, als mensen uit een doelgroep eenmaal een tijdje werkzaam zijn. Zo geldt voor mensen in de sociale werkvoorziening dat na verlies van de SW-indicatie bij een herkeuring ook de subsidie en begeleiding vervalt. Dit brengt ook voor de werkgever onzekerheid met zich mee.

Het CDA wil ondernemers stimuleren om de komende jaren meer mensen met een handicap of ziekte in dienst te nemen. Hiertoe doen wij de volgende voorstellen:

1. Het kabinet moet samen met werkgevers een offensief starten om meer stage- en werkplekken beschikbaar te krijgen voor mensen met een beperking. Op ondernemingsniveau kan maatwerk worden geleverd door het anders organiseren van het werk, het differentiëren van functies en het treffen van voorzieningen voor ondersteuning van mensen met een beperking. Dit zal in CAO’s concreet verder moeten worden uitgewerkt. Tijdens het voorjaarsoverleg heeft het kabinet onlangs over de aanpak globale afspraken gemaakt met sociale partners. Het CDA vindt echter dat deze afspraken veel concreter gemaakt moeten worden. Via regionale aanjaagteams moeten werkgevers actief worden benaderd en informatie krijgen over de aantrekkelijke voorwaarden om mensen met een beperking in dienst te nemen.

2. Vooroordelen over de motivatie en inzet van mensen met een handicap of ziekte moet bestreden worden door goede voorbeelden actief onder de aandacht te brengen van werkgevers. Sociaal ondernemerschap valt prima te verenigen met een commerciële doelstelling. Onder meer bakkerij de Driekant in Zupthen laat dit op aansprekende wijze zien (zie www.driekant.nl);

3. Bij de re-integratie van gedeeltelijk arbeidsgeschikte werkzoekenden en de bemiddeling van Wajongers en SW’ers moet de ‘werkgeversbenadering’ centraal staan. Het aanbod van werkzoekenden moet kwalitatief beter worden gematcht met de concrete behoeften en vacatures van werkgevers. Het UVW en de SW-bedrijven moeten hiertoe een goede analyse uitvoeren van hun cliëntenbestand en veel meer werkgeversgericht gaan werken. Werkgevers moeten bij één regionaal loket kunnen aankloppen als zij iemand met een beperking in dienst willen nemen. Voor grote bedrijven met regionale vestigingen moet er daarnaast op landelijk niveau een aanspreekpunt zijn. (voorbeeld: een grote landelijke supermarkt wil 700 Wajongers in dienst nemen, maar moet momenteel met alle regionale UWV-kantoren apart afspraken maken. Deze kantoren blijken bovendien slechts een beperkt aantal Wajongers te kunnen aanbieden).

4. De mogelijkheid van een ‘proefplaatsing’ bij een werkgever met behoud van uitkering wordt verruimd van drie naar zes maanden. Dit onder de voorwaarde dat de werkgever bijdraagt aan de scholing en ontwikkeling van de werknemer en hem/haar na het half jaar in beginsel een dienstverband aanbiedt. Afhankelijk van de persoonlijke kenmerken en omstandigheden van de werknemer kan een vergoeding voor verminderde productiviteit worden verstrekt, zodat de werkgever alleen betaalt voor de geleverde prestatie.

5. De administratieve lasten voor werkgevers moeten worden beperkt door de service te verbeteren. Voor de werkgever staat de prestatie van de werknemer voorop; de achterliggende regelgeving en de aanvraag van voorzieningen wordt door het UWV of het SW-/re-integratiebedrijf geregeld. De aanvraagformulieren voor een proefplaatsing, loondispensatie en de aanvraag van subsidies kunnen van de UWV-website worden geschrapt. Verplichtingen tot monitoring, registratie van begeleiding en herindicaties kunnen worden geschrapt en vervangen door periodiek (loonwaarde-)onderzoek, op basis waarvan subsidies en andere vormen van ondersteuning worden geobjectiveerd;

6. Het kabinet dient de ontwikkeling van het aantal werkende en werkzoekende mensen met een handicap of ziekte actief te blijven volgen. Jaarlijks wordt aan het CBS de opdracht verstrekt om een Arbeidsgehandicaptenmonitor uit te brengen. Het CDA wil dat de betreffende gegevens ook in de toekomst jaarlijks aan de Tweede Kamer worden verstrekt;

7. De rijksoverheid heeft een voorbeeldfunctie voor andere werkgevers in private en publieke sectoren. Volgens het Sociaal Jaarverslag over 2007 besteedde het rijk het afgelopen jaar wederom meer aandacht aan de re-integratie van huidige en voormalige mensen in de WAO. Positief zijn de uitkomsten van het banenproject waardoor ruim vijfhonderd (voormalige) rijksmedewerkers uit de WAO zijn gere-integreerd. Het CDA gaat er van uit dat project een structureel vervolg krijgt. Het jaarverslag maakt niet duidelijk hoeveel SW- en Wajongers er inmiddels bij de rijksoverheid werkzaam zijn. Dit is een buitengewoon slechte zaak, en bepaald geen goed voorbeeld. In 2006 waren er slechts 72 SW-ers direct of indirect bij het rijk werkzaam. Conform de motie-Bussemaker/Van Hijum (TK 2005-2006, 29817, nr. 18) moet het aantal SW’ers in dienst of gedetacheerd bij het rijk de komende jaren substantieel worden verhoogd.

Inspiratie in de buurt

15 mei 2008, 08:47

Deze week zijn we als CDA-fractie gestart met het initiatief "Inspiratie in de buurt". Alle Kamerleden hebben een wijk in een grote stad geadopteerd die zij regelmatig zullen bezoeken. We willen op deze manier onze betrokkenheid tonen bij de ontwikkelingen in de steden en kennis maken met bewoners en bedrijven in de wijken. Deze contacten stellen ons in staat om kritisch te blijven volgen hoe het Grote Stedenbeleid, dat in Den Haag wordt uitgedacht, in de praktijk uitwerkt.

Zelf heb ik al enige jaren ervaring met de adoptie van de wijk Holtenbroek in Zwolle. Mijn betrokkenheid bij de wijk dateert overigens al van de periode dat ik raadslid was in Zwolle. Eind jaren ’90 heb ik in de gemeenteraad debatten gevoerd over de grootschalige herstructurering en de aanpak van de sociale problemen van de wijk. Ik hoefde dan ook niet lang na te denken toen ik vier jaar geleden als nieuw Kamerlid vanuit de wijk het verzoek kreeg om het ‘adoptievaderschap’ van Theo Rietkerk over te nemen. Dit betekent concreet dat ik regelmatig werkbezoeken breng aan organisaties en projecten in de wijk. Ook ben ik zo veel mogelijk aanwezig bij vergaderingen van het wijkplatform en bij feesten en evenementen. Daarnaast zijn diverse organisaties en onlangs ook een groep jongeren uit de wijk op bezoek geweest in de Tweede Kamer.

Vorige week bezocht ik samen met wethouder Erik Dannenberg het inspirerende project ‘Samen gaan voor de Palestrinalaan, dat sinds vorig jaar in Holtenbroek loopt. Corporaties SWZ, deltaWonen, welzijnsorganisatie, de politie en de gemeente proberen hier eendrachtig de problemen in de grote galerijflats langs de Palestrinalaan op te lossen. In de flats wonen in totaal ongeveer 1300 mensen van maar liefst 69 nationaliteiten. De leefbaarheid en sociale samenhang staan onder druk. Onder meer door huisbezoeken af te leggen en activiteiten te organiseren (zoals onlangs een geslaagde opruimactie) slagen de organisaties er in om mensen meer met elkaar in contact te brengen. Het is een kwestie van lange adem, maar de eerste resultaten zijn inmiddels merkbaar. De noodkreet dat de buurt te weinig speel- en ontmoetingsplekken kent voor de circa 130 kinderen en hun ouders heb ik direct opgepakt en actief onder de aandacht van de gemeente gebracht. Een oplossing lijkt inmiddels in zicht.

De komende periode zal ik ook in de gemeente Deventer een wijk adopteren, te weten de Rivierenwijk. Deze wijk is door het kabinet aangewezen als een ‘prachtwijk’. Op 18 januari heb ik samen met wethouder Gosse Hiemstra een eerste bezoek afgelegd aan de wijk en op 20 mei zal ik aanwezig zijn bij een wijkvergadering.

Emancipatie op commando?

17 apr 2008, 21:38

Het quotum is terug van weggeweest. Minister Ter Horst dreigde de landelijke politietop enkele weken geleden met ingrijpen als in 2011 niet ten minste 30% van de topfuncties wordt vervuld door vrouwen en allochtonen. Agnes Jongerius deed er onlangs nog een schepje bovenop. Wettelijke quota voor het bedrijfsleven moeten er toe leiden dat vrouwen over vier jaar 40% van alle topfuncties bezetten. Onze collega?s van de PvdA schijnen achter de schermen te werken aan een wetsvoorstel in deze richting.

Het geloof in de maakbare samenleving is bij de socialisten kennelijk weer helemaal terug. Het is zonder meer waar dat vrouwen en allochtonen nog een grote achterstand in te halen hebben. Maar we bewijzen hun emancipatie geen dienst door kwaliteit en ervaring ondergeschikt te maken aan uiterlijke kenmerken. De meeste vrouwen en allochtonen zitten daar zelf ook helemaal niet op te wachten, zo viel deze week te beluisteren op de carrièrebeurs ‘diversity works’ voor hoogopgeleide vrouwen en multicultureel talent. Het CDA was overigens als enige politieke partij vertegenwoordigd op deze beurs.

Steeds meer werkgevers besteden in hun personeelsbeleid aandacht aan diversiteit. De krappe arbeidsmarkt helpt hier zeker ook een handje bij. Werkgevers ervaren dat je wel enige moeite moet doen om geschikt vrouwelijk en allochtoon talent te werven en vast te houden. Zo was bij de rijksoverheid in 2006 bijna 13% van de nieuwe medewerkers afkomstig uit een etnische minderheidsgroep. Deze hoge instroom was te danken aan een intensieve en gerichte werving onder allochtonen. Zorgwekkend is dan weer dat van de uitgestroomde werknemers in 2006 ruim 11% allochtoon was. Het lukt dus slecht om deze groep vast te houden, laat staan om ze te laten doorstromen naar hogere functies.

Er valt dus nog veel te winnen door een gerichte werving, en door in het personeelsbeleid rekening te houden met specifieke behoeften van vrouwen en etnische minderheden. En ja, ook discriminatie moeten we hard aanpakken. Maar een quotum helpt de emancipatie niet en kan de gewenste cultuuromslag binnen organisaties zelfs ondermijnen. Wat heb je er aan dat je als vrouw of allochtoon op basis van een quotum benoemd wordt in een organisatie die voor het overige weinig doet om jou aan zich te binden? Dat voelt toch niet als een erkenning, en zo zal het door collega’s op de werkvloer ook niet worden gezien. De ervaring met de in 2004 afgeschafte Wet Samen leert bovendien dat het effect van verplichtingen beperkt is. Om over de extra administratieve lasten voor werkgevers nog maar te zwijgen.

Ik begrijp dan ook niet waarom de PvdA overweegt om met opgelegde quota te komen. De partij laat zelf zien dat je geen dwangmiddelen nodig hebt om te zorgen voor diversiteit bij de benoeming van staatssecretarissen en ministers. Ook heeft men bij de laatste verkiezingen ervaren wat de nadelen zijn van een rigide man/vrouw-verdeling bij het vaststellen van de kandidatenlijst. Het is dan ook te hopen dat onze coalitiegenoten tijdig tot inkeer komen.