Zwerfjongeren, koopkracht en Wilders

9 apr 2008, 21:43

Vorige week vrijdag bracht ik samen met Esmé Wiegman en Sabine Uitslag een bezoek aan het project Take Off in Hardenberg. Woningcorporaties Beter Wonen Vechtdal biedt hier in een rijtjeswoning onderdak aan een aantal thuisloze jongeren en probeert hen terug te leiden naar school en werk, onder begeleiding van het Leger des Heils. Het was indrukwekkend om te horen wat sommige jongeren op twintigjarige leeftijd al hebben moeten doorstaan. Problemen thuis, van jeugdzorg naar gevangenis en weer terug, drugsproblemen, noem maar op. Een normaal werkend bestaan lijkt ver weg. Niettemin lukt het de jongeren met wie we spraken met vallen en opstaan om de draad weer op te pakken.

Het was dan ook boeiend om de dinsdag daarna het Kamerdebat over de zwerfjongeren te mogen voorzitten. Mijn net geïnstalleerde collega Sabine Uitslag voerde voor het eerst namens de CDA-fractie het woord en deed het uitstekend. De bewindslieden Jet Bussemaker en André Rouvoet waren een stuk minder concreet. Duidelijk werd dat het gaat om een moeilijk af te bakenen groep jongeren, en dat veel wordt verwacht van gemeenten. Ook mijn woonplaats Zwolle werd in het debat door de staatssecretaris nog twee keer genoemd. Eén keer in positieve zin, toen het ging om de acceptatie van maatschappelijke opvang voor zwervers door de buurt (i.c. de ‘Herberg’ in mijn adoptiewijk Holtenbroek). En één keer als slecht voorbeeld: in lokale beleidsdocumenten schijnt de aandacht voor zwerfjongeren te ontbreken.

Vandaag vond op initiatief van de SP een debat plaats met minister Donner over de koopkracht. Altijd goed voor verhitte politieke discussies. Ik heb namens de CDA-fractie aangegeven dat de stijgende inflatie ons wel zorgen baart, maar dat dit geen aanleiding kan zijn om financiële keuzes ter discussie te stellen. Dit jaar daalt de koopkracht voor de meeste mensen licht, maar in 2009 is het perspectief veel beter. Dit is precies wat het kabinet vorig jaar in de Miljoenennota heeft aangegeven. Het beleid in deze periode is solide en evenwichtig: de koopkracht verbetert, de staatsschuld neemt af en we investeren in veiligheid, onderwijs en zorg. Ik heb SP-collega Karabulut nog maar even herinnerd aan haar eigen alternatieve begroting: miljarden extra overheidsuitgaven op kosten van bedrijven en de middeninkomens. Drie keer slecht: voor de inflatie, voor de werkgelegenheid en voor de koopkracht. Bepaald geen wenkend perspectief.

Ook werd vandaag bekend dat de Kamer in meerderheid geen nader onderzoek wil naar de Fitna-memo’s van het kabinet. Het gaat dan over de gespreksverslagen (“vod”) waarin Wilders meldt dat hij van plan is om in zijn film pagina’s uit de Koran te scheuren. Een terechte conclusie, lijkt me. In de Kamer geldt de regel dat ministers het vertrouwen hebben van de Kamer, totdat het wordt opgezegd. Wie serieus veronderstelt dat de bewindslieden liegen, moet dat in de Kamer uitspreken of anders zwijgen. Het is waar dat uit peilingen blijkt dat ook veel burgers de regering kennelijk wantrouwen. Dat mag de politiek zich aantrekken. Maar als wantrouwen ook gaat overheersen in de relatie tussen Kamer en ministers, dan ontstaat een volstrekt onwerkbare situatie. Laten we in Den Haag de aandacht weer richten op het aanpakken van reële problemen

Heibel over het 'o-woord'

2 mrt 2008, 21:57

Afgelopen donderdag stond geheel in het teken van een rel over het ontslagrecht. 's Ochtends vroeg werd ik gewekt door een sms-je van onze voorlichters, over een interview van minister Donner in De Pers. "Ontslagrecht niet van tafel", kopte de krant. Kort daarna was mijn PvdA-collega Mariette Hamer te horen op radio 1 met stevige uitspraken over de positie van de minister. Snel naar mijn ontbijtcafe om te lezen wat er nu echt aan de hand was. Een storm in een glas water, was mijn conclusie. Niettemin hield de storm de hele dag huis op het Binnenhof.

Minister Donner stelde in het interview dat hij het onwaarschijnlijk acht dat de commissie-Bakker, die is ingesteld na de politieke impasse over het ontslagrecht, in haar advies niets zal zeggen over het ontslagrecht. Misschien was het verstandiger geweest om in het interview helemaal niets te zeggen over het 'o-woord'. Maar feitelijk stond er in de tekst toch echt niet zo veel om aanstoot aan te nemen. De minister erkende voluit dat de commissie-Bakker een "open opdracht" heeft en dus vrij is om te adviseren wat men zinvol acht om de arbeidsparticipatie te verhogen. Niettemin was de verontwaardiging bij een aantal fracties in de Tweede Kamer groot en ook de FNV was er als de kippen bij om de minister een 'werkgeversagenda' in de schoenen te schuiven. Maar na een korte schriftelijke toelichting aan de Kamer en een drie uur durend spoeddebat, was de kou bij de PvdA uit de lucht.

Zelf had ik me eerder in de week vooral verbaasd over het bericht in het Financieel Dagblad dat nu de 'Kring van kantonrechters' zich gaat buigen over het systeem van ontslagvergoedingen. Eén van de maatregelen waaraan volgens het artikel wordt gedacht is dat werknemers jonger dan 40 jaar straks geen ontslagvergoeding meer krijgen. Zij zouden snel genoeg weer ander werk vinden. Gek genoeg bleef iedere ophef en verontwaardiging van vakbonden en de PvdA over dit bericht volledig uit. Terwijl het er op lijkt dat het ontslagrecht nu daadwerkelijk hervormd gaat worden. Alleen niet door de politiek, maar door rechters die zelf de regels gaan veranderen. Sommigen zien het als een voordeel dat de politiek nu zijn vingers niet hoeft te branden aan deze gevoelige materie. Ik vind eerlijk gezegd vooral dat de politiek hier een slechte beurt maakt. Niemand schiet er wat mee op om een moeilijke discussie tot een taboe te maken.

Parels in de IJsselvallei

20 feb 2008, 13:35

Cultuurhistorie heeft mij om de een of andere reden altijd geboeid. Zo heb ik me als woordvoerder verkeer & waterstaat altijd ingezet voor de historische zeilvaart. Vandaag heb ik kennisgemaakt met de IJsselhoeven; karakteristieke T-vormige boerderijen die het prachtige IJssellandschap sieren. Helaas liggen verval en verloedering op de loer.

Wethouder Cor van den Berg van de gemeente Olst-Wijhe adviseerde mij enkele weken geleden om eens contact te zoeken met de Stichting IJsselhoeven, die zich sterk maakt voor het behoud van deze boerderijen (zie www.ijsselhoeven.nl). De stichting wil het verval van de boerderijen in de gemeenten langs de IJssel tegengaan. Een afspraak was vervolgens snel gepland. Vervolgens ben ik door enthousiaste bestuursleden (Jetze en Willemien Hartmans) en de projectleider (Gerard Hendrix) door het gebied gereden om kennis te maken met de typische boerderijen.

Slechts enkele boerderijen in het gebied zijn aangewezen aan rijksmonument. Voor een veel groter aantal geldt dat de kosten van beheer en onderhoud moeilijk op te brengen zijn, zeker als het pand zijn oorspronkelijke agrarische bestemming verliest. Het behoud van de boerderijen is dan afhankelijk van de interesse van particulieren en hun bereidheid om in de panden te investeren. De stichting pleit er voor dat de overheid de het cultuurhistorische belang van de IJsselhoeven erkent, en daar ook enig beleid op voert. Zo gaat het verdwijnen van de rieten dakbedekking bij veel boerderijen hen zeer ter harte. Eén van de initiatieven van de stichting is het opkopen en opknappen van IJsselhoeven, analoog aan de werkwijze die op het gebied van stadsherstel wordt gehanteerd. De kunst is daarbij om een nieuwe economische drager te vinden, die tevens een bijdrage levert aan de leefbaarheid en vitaliteit van het platteland. Behoud door vernieuwing dus.

Bij cultuurhistorisch beleid spelen zowel gemeenten, de provincie als de rijksoverheid een rol. Gemeenten kunnen met hun lokale monumentenbeleid inspelen op de aanwezigheid en het behoud van karakteristieke panden. De ene gemeente gaat hier actiever mee om dan de andere, zo viel te beluisteren. Daarnaast voeren de provincies Overijssel en Gelderland programma's uit op het gebied van landschap en cultuur. Ook hier kan het initiatief tot behoud van de IJsselhoeven op meeliften. De provincie Fryslân heeft onlangs een subsidieregeling in het leven geroepen voor het herstel en onderhoud van rieten daken bij boerderijen die géén rijksmonument zijn. Op deze manier blijkt ook de investeringsbereidheid van particulieren te worden vergroot. Wellicht is zo'n regeling ook voor Overijssel en Gelderland een optie. Bijkomend voordeel is dat er voor het ambacht van rietsnijder in de kop van Overijssel weer wat meer perspectief ontstaat. Ten slotte kan ook de rijksoverheid een rol spelen. Minister Gerda Verburg heeft onlangs het thema 'Boerderij en landschap' weer nieuw leven ingeblazen. Het zou goed zijn als er in dit kader ook aandacht komt voor karakteristieke boerderijen in het rivierenlandschap.

Twee miljard over de balk?

2 feb 2008, 20:36

De twee miljard euro die jaarlijks (!) in re-integratietrajecten worden gestoken, levert de samenleving weinig op. Dit is althans de conclusie van het onderzoek van het kabinet naar de effectiviteit van re-integratie. Voor mij was dit afgelopen week de aanleiding om een hoorzitting in de Kamer aan te vragen. Een week eerder had ik er al voor gepleit om werklozen veel gerichter op te leiden voor de vele vacatures die er op dit moment zijn.

Volgens de kabinetsevaluatie vindt ongeveer 40% van de mensen die een re-integratietraject hebben gevolgd binnen twee jaar een baan. Over de mate waarin dit te danken is aan het re-integratietraject zelf (bemiddeling, scholing) is echter niet veel te zeggen. Uit onderzoeken blijkt dat het effect van deze trajecten marginaal (hooguit enkele procentpunten) is. Dit betekent dat de politiek wel eens wat kritischer mag kijken naar de besteding van de twee miljard euro per jaar. Mijn stelling is: werk is de beste vorm van re-integratie. Kennis en vaardigheden kunnen het best worden opgedaan en uitgebouwd op de werkplek zelf. We moeten er daarom voor zorgen dat werklozen sneller en effectiever worden toegeleid naar de vele vacatures. In de opstapfase naar een reguliere baan kan de werkgever dan een vergoeding krijgen voor de kosten van scholing en een compensatie voor de lagere loonwaarde. Naar verwachting zal de parlementaire hoorzitting over re-integratie ergens in februari plaatsvinden.

Verder stond de afgelopen week vooral in het teken van werkbezoeken in de regio. Woensdag was ik de hele dag te gast bij People's Business, een regionale bedrijvenmanifestatie in Zwolle. Hier heb ik veel ondernemers kunnen spreken en een interessant debat gevoerd met onder andere de ambassadeur van Duitsland over de economische betrekkingen tussen Nederland en Duitsland. Vrijdag stond in het teken van arbeidsmigratie. De CDA-afdeling in de gemeente Zwartewaterland had een interessant werkbezoek georganiseerd rond de toename van het aantal Poolse werknemers in de gemeente. Na een werkbezoek aan de sloepenbouwer Interboat, die ruim 20 Poolse werknemers in dienst heeft, bezochten we hotel De Roskam. Dit hotel biedt momenteel plaats aan circa veertig Poolse werknemers. Op beide lokaties hebben we met een aantal Polen kunnen spreken. Veelal zijn het jonge en gemotiveerde mensen die hier tijdelijk willen werken en geld willen verdienen. In de gemeente leidt hun komst niet tot een onbeheersbare situatie, maar bij de bevolking roept het wel een aantal vragen op over huisvesting en overlast. De lokale raadsfractie pakt deze kwestie de komende weken op.

Werkschoenen, drukinkt en post

27 jan 2008, 12:40

Al jaren breekt de politiek zich het hoofd over de vraag hoe we meer mensen met een handicap of beperking aan het werk kunnen helpen. Nu de nieuwe Wet Sociale Werkvoorziening (WSW) door de Kamer is aangenomen, zoeken SW-bedrijven naar een nieuwe rol. Vrijdag was ik samen met mijn collega's Liesbeth Spies en Ger Koopmans op bezoek bij het SW-bedrijf Licom in Heerlen. Het bedrijf - met ruim 5000 werknemers! - heeft in korte tijd een metamorfose ondergaan en is er in geslaagd uit de rode cijfers te komen. Zo is er een florerend bedrijfsonderdeel ('Emma') dat werkschoenen produceert en zijn een succesvolle drukkerij en een postbedrijf opgezet.

De voorganger van staatssecretaris Aboutaleb - de VVD-er Henk van Hoof - vond destijds dat SW-bedrijven hun productiewerk zo veel mogelijk zouden moeten afstoten. Deze bedrijven zouden zich tot 'mensontwikkelbedrijf' moeten ontwikkelen en gehandicapte werknemers moeten plaatsen bij reguliere werkgevers. Ook staatssecretaris Aboutaleb lijkt op deze lijn te zitten. Het SW-bedrijf Licom bewijst dat het ook anders kan. Licom is oorspronkelijk het samenwerkingsverband van elf Limburgse gemeenten voor de uitvoering van de sociale werkvoorziening. Het bedrijf ontwikkelt zich nu steeds meer tot een sociale onderneming, die kansen in de markt benut om mensen met een handicap aan het werk te krijgen. Zonder de tekorten hiervan (en dat is toch wel nieuw) af te wentelen op de deelnemende gemeenten. Tijdens het werkbezoek hebben we kunnen hoe een ondernemende instelling gecombineerd kan worden met een sociale doelstelling. Het lijkt een wenkend perspectief voor de hele sector en voor mensen met een handicap!

Hulde voor de Rivierenwijk en Cambio!

19 jan 2008, 13:25

Wederom heb ik afgelopen vrijdag een geweldig inspirerend werkbezoek afgelegd! Samen met wethouder Gosse Hiemstra, enkele lokale CDA-ers en mijn nieuwe persoonlijk medewerkster Geertje Kelekci bezocht ik de Rivierenwijk in Deventer.

Deze wijk is door het kabinet als 'prachtwijk' aangemerkt, ofwel een wijk met een aantal problemen die aanpak behoeven. Het buurtbeheerbedrijf Cambio vervult bij deze aanpak een geweldige rol. Deze zelfstandige stichting combineert drie doelen: 1) het leefbaar houden van de wijk, 2) actief betrekken van bewoners en 3) het inschakelen van langdurig werklozen. En met resultaat!

Het zijn allemaal onderwerpen die echt passen bij het CDA: leefbaarheid, veiligheid, betrokkenheid en 'meedoen' in de samenleving. Maar ik kan met niet herinneren dat ik eerder een initiatief heb aangetroffen dat al deze thema's op zo'n creatieve wijze combineert. Cambio voert - zonder structurele subsidie - opdrachten uit voor onder meer de gemeente, woningcorporaties en particulieren die de leefbaarheid vergroten, zoals het opruimen van zwerfaval, het verwijderen van fietsen en de aanpak van graffiti. Daarnaast beheert Cambio een aantal voorzieningen, zoals een wijkspeeltuin en een buurthuis. Voor al deze werkzaamheden worden vooral langdurig werklozen uit de bijstand ingezet, die (hetzij met behoud van uitkering, hetzij in dienst van Cambio) het werk verrichten. Hiermee zetten deze mensen een nieuwe stap op weg naar een zelfstandig bestaan. Hetzij door aan de slag te gaan als werknemer, hetzij als zelfstandige. Tegelijkertijd worden ook de buurtbewoners actief betrokken bij de wijk. Inwoners kunnen lid worden van de "Deventer schoon familie" en dan gebruik maken van de faciliteiten die Cambio biedt.

Dit initiatief in Deventer verdient zonder meer navolging in andere steden. Uiteraard waren er wel enkele knelpunten. Zo wil Cambio graag een derde 'Cleanteam' realiseren, ofwel een team van dak- en thuislozen die een wijk opruimen en leefbaar houden. Voor de begeleiding en uitrusting van dit team is wel enige gemeentelijke subsidie nodig. Ook werd duidelijk dat het kabinet vaart moet maken met het wettelijk mogelijk maken van zogeheten 'participatieplaatsen'. Dit geeft de gemeente de ruimte om langdurig werklozen te laten werken met behoud van uitkering, als eerste stap van een terugkeer naar de reguliere arbeidsmarkt. Ook bij de betrokkenheid van het UWV waren kritische geluiden; het lukt Cambio niet om ook langdurig werkloze WW-ers en (jong-)gehandicapten te betrekken in de aanpak. Deze kwesties zal ik binnenkort zeker aan de orde stellen in de Tweede Kamer.

Meer weten over Cambio? Kijk op www.cambio.nl


Holtenbroek: zo kan het dus ook

13 jan 2008, 14:13

Gisteren was ik als adoptievader van de Zwolse wijk Holtenbroek aanwezig op het nieuwsjaarsfeest van de wijk. Daar heb ik een bomvolle zaal met mensen van vele culturele achtergronden "folle lok en seine" in het nieuwe jaar toegewenst. De wijk is opgeklommen uit een diep dal en laat zien hoe mensen uit verschillende culturen er in kunnen slagen om samen te leven.

In de jaren '90 werd Holtenbroek door de regering nog als "aandachtswijk" aangemerkt. Er kwam geld voor een grootschalige herstructurering, en de resultaten zijn inmiddels goed zichtbaar. Met als kroon op het werk een prachtig nieuw wijkcentrum. Veel belangrijk nog dan die stenen is echter de enorme betrokkenheid van bewoners bij de wijk. In bewonerscomités, een kwaliteitspanel, een actieve wijkorganisatie, het familiecafé en nog veel meer initiatieven tonen de bewoners hun betrokkenheid bij de leefbaarheid van de wijk. En met resultaat. Met hulp van gemeente, woningcorporaties, de politie en vele anderen hebben de bewoners het aanzien en de leefbaarheid van hun wijk aanmerkelijk verbeterd.

Die betrokkenheid en het enthousiasme bleken ook weer tijdens de nieuwjaarsbijeenkomst. Het familiecafé bestaat uit vrijwilligers van geloof ik wel tien nationaliteiten. Maar samen is het een swingende eenheid, die er jaar na jaar er in slaagt om de saamhorigheid in de wijk gestalte te geven. Er was veel muziek en dans, er werden verhalen verteld en er waren heerlijke hapjes uit alle continenten. Natuurlijk zijn er hier en daar nog problemen, en heeft de naam 'Holtenbroek' voor sommigen nog een negatieve bijklank. Maar bij de bewoners is het vertrouwen en de trots op de wijk terug, zo bleek ook gisteravond weer. En terecht. Holtenbroek laat zien hoe het kán.

Leve de koningin!

27 dec 2007, 17:17

De wereld is weer te klein voor Geert Wilders, omdat de koningin in haar kersttoespraak heeft opgeroepen tot verdraagzaamheid en tolerantie. Het is toch werkelijk waar niet te geloven?

Ik heb de toespraak er in de krant vandaag nog maar eens op nagelezen. Koningin Beatrix stelt dat zij zich zorgen maakt ook de verruwing in het maatschappelijk verkeer, over egoïsme en over het te eenvoudig over één kam scheren van mensen. Nederland is groot geworden door gemeenschapszin, verdraagzaamheid en tolerantie. "We lijken ons zelfvertrouwen kwijt", stelde ze onomwonden. Wat mij betreft slaat zij daarmee de spijker op zijn kop. Op welke waarden zijn we nu eigenlijk trots in dit land?

De koningin gaf ook nog eens expliciet aan dat reële problemen en conflicten niet uit de weg gegaan moeten worden. We moeten met elkaar samenleven binnen de grenzen van de wet en de democratie. Eenheid in verscheidenheid dus. Daar lijkt me ook geen woord Spaans bij. Dus waar Wilders de conclusie op baseert dat de koningin "multi-culti-onzin" uitsprak, is mij een raadsel. Het is ook maar wat je wilt horen. De reactie zegt dan ook meer over Wilders zelf, dan over onze koningin.

Poolse hangsnorren en langdurig werklozen

16 dec 2007, 21:12

Hoe is het mogelijk dat er meer dan 250.000 vacatures zijn, terwijl ouderen, gedeeltelijk arbeidsongeschikten en allochtone jongeren nog zo moeilijk werk vinden? En wat te denken van de groeiende instroom van Polen, Bulgaren en Roemenen? Deze vragen stonden centraal bij de behandeling van de begroting Sociale Zaken, afgelopen week. Het was verder een week vol mediaoptredens en weinig slaap.

Maandag pleitte ik in de Telegraaf voor een pas op de plaats bij de toelating van Roemenen en Bulgaren op de Nederlandse arbeidsmarkt. Dat heb ik geweten; werkelijk alle media sprongen er op. Tot aan een flauw BNN-avondprogramma toe. Ik moet op zich trouwens niet veel hebben van het inspelen op angstgevoelens voor ‘Poolse hangsnorren’. Maar we kunnen niet ontkennen dat het openstellen van de grenzen voor werknemers uit acht Oost-Europese landen heeft geleid tot een grote instroom en problemen in diverse gemeenten. Het lijkt onverstandig om als Nederland als enige land nu op korte termijn ook Bulgaren en Roemenen onbeperkt toegang te geven tot onze arbeidsmarkt.

Ook het begrotingsdebat ging dinsdag en woensdag vooral over ‘de Polen’. Maar er speelt veel meer. Namens het CDA heb ik aangegeven dat het nu of nooit is voor kwetsbare groepen op de arbeidsmarkt. De economie draait op volle toeren en de werkloosheid is historisch laag. Maar werkgevers staan niet te dringen om langdurig werklozen aan het werk te helpen. Dit heeft denk ik een aantal oorzaken. In de eerste plaats sluiten de kennis en vaardigheden (en soms ook de motivatie) van langdurig werklozen slecht aan bij de vraag van werkgevers. In de tweede plaats werkt de reïntegratiemarkt voor werklozen (de bemiddeling naar werk door UWV, CWI, gemeenten en private reïntegratiebedrijven) bedroevend slecht. Het duurt veel te lang voordat er een goede ‘match’ wordt gemaakt tussen een vacature en een werkloze. De mogelijkheden om werklozen gericht bij te scholen en op te leiden op de werkplek worden nog onvoldoende benut. Kortom, er is werk aan de winkel.

Daarnaast heb ik aandacht gevraagd voor scholing en voor ‘werk-naar-werktrajecten’ bij ontslag. Tijdens een werkbezoek aan MOES BV in Zwolle heb ik onlangs kunnen zien hoe bijvoorbeeld de bouwsector werknemers aan zich bindt door aandacht te besteden aan loopbaantrajecten. Dat is juist ook voor oudere werknemers van belang. Niet in de laatste plaats heb ik het belang van opvoeding, vrijwilligerswerk en mantelzorg onderstreept. De combinatie van betaald en onbetaald werk roept in veel gezinnen stress en gedoe op. Het CDA heeft ooit de levensloopregeling als oplossing bedacht, maar deze regeling komt maar moeizaam van de grond. In de Volkskrant heb ik dinsdag gepleit voor een ‘reanimatie’ van de levensloopregeling.

In de file voor Hennie

8 dec 2007, 13:32

Soms maak je in je agenda afspraken die achteraf dom zijn. Dit had ik afgelopen donderdag weer eens. Ik had toegezegd om 's avonds een inleiding te houden bij de ledenvergadering van het CDA in Zwolle, waar ik om 21:00 uur moest zijn. Ik had bedacht dat het net zou lukken om vanuit Den Haag eerst naar Hengelo te rijden voor een opname van RTV Oost voor het programma 'In de Wandelgangen'.

De redactie had mij gevraagd om in gesprek te gaan met ondernemer Hennie van der Most, die onlangs een banenplan lanceerde. De opname zou om 19:00 uur plaatsvinden. Dus vertrok ik na afloop van het fractiebestuur om 15:30 uur met de auto uit Den Haag. De geplande reistijd volgens de routeplanner was 1 uur en 59 minuten. Met anderhalf uur speling zou het toch moeten kunnen…

De file begon al toen ik Den Haag nog niet eens uit was. Stapvoets rijden eerst tot aan Gouda, toen tot Utrecht, en toen tot Amersfoort. Eenmaal voorbij het knooppunt Hoevelaken kon ik op de A1 eindelijk een beetje doorrijden. Maar ook bij Deventer stokte het, om daarna bij de afslag Rijssen weer helemaal vast te lopen. Op de radio viel te horen dat er bij Almelo een ongeluk was gebeurd: “beide rijstroken zijn afgesloten etc, etc.” Inmiddels was het al 19:30 uur geweest en in overleg met de redactie besloten we maar tot een telefonische bijdrage aan de discussie. Ik heb van der Most gecomplimenteerd met zijn initiatief, enkele kanttekeningen geplaatst, om vervolgens de afslag Zwolle te nemen. Daar was ik (net) om 21:00 uur.

De moraal van dit verhaal? 1) het OV is zo gek nog niet, en 2) het is mooi dat minister Eurlings doorpakt met de kilometerheffing, maar hij moet de A1 niet vergeten… Met van der Most heb ik maar een nieuwe afspraak gepland om nog eens door te praten.

Verder heb ik het de afgelopen week vooral druk gehad met het voorbereiden van de behandeling van de begroting voor Sociale Zaken en Werkgelegenheid, die volgende week plaatsvindt. In dat kader was ik woensdag te gast bij de commissie Sociale Zekerheid van werkgeversorganisatie VNO-NCW. De leden brachten verschillende punten naar voren, zoals kritiek op de WW-premiestijging, de slecht functionerende re-integratiemarkt en de hoge administratieve lasten die de sociale wetgeving oplevert. Het zijn zaken die volgende week in het Kamerdebat ongetwijfeld aan de orde komen.