Heibel over het 'o-woord'
Afgelopen donderdag stond geheel in het teken van een rel over het ontslagrecht. 's Ochtends vroeg werd ik gewekt door een sms-je van onze voorlichters, over een interview van minister Donner in De Pers. "Ontslagrecht niet van tafel", kopte de krant. Kort daarna was mijn PvdA-collega Mariette Hamer te horen op radio 1 met stevige uitspraken over de positie van de minister. Snel naar mijn ontbijtcafe om te lezen wat er nu echt aan de hand was. Een storm in een glas water, was mijn conclusie. Niettemin hield de storm de hele dag huis op het Binnenhof.
Minister Donner stelde in het interview dat hij het onwaarschijnlijk acht dat de commissie-Bakker, die is ingesteld na de politieke impasse over het ontslagrecht, in haar advies niets zal zeggen over het ontslagrecht. Misschien was het verstandiger geweest om in het interview helemaal niets te zeggen over het 'o-woord'. Maar feitelijk stond er in de tekst toch echt niet zo veel om aanstoot aan te nemen. De minister erkende voluit dat de commissie-Bakker een "open opdracht" heeft en dus vrij is om te adviseren wat men zinvol acht om de arbeidsparticipatie te verhogen. Niettemin was de verontwaardiging bij een aantal fracties in de Tweede Kamer groot en ook de FNV was er als de kippen bij om de minister een 'werkgeversagenda' in de schoenen te schuiven. Maar na een korte schriftelijke toelichting aan de Kamer en een drie uur durend spoeddebat, was de kou bij de PvdA uit de lucht.
Zelf had ik me eerder in de week vooral verbaasd over het bericht in het Financieel Dagblad dat nu de 'Kring van kantonrechters' zich gaat buigen over het systeem van ontslagvergoedingen. Eén van de maatregelen waaraan volgens het artikel wordt gedacht is dat werknemers jonger dan 40 jaar straks geen ontslagvergoeding meer krijgen. Zij zouden snel genoeg weer ander werk vinden. Gek genoeg bleef iedere ophef en verontwaardiging van vakbonden en de PvdA over dit bericht volledig uit. Terwijl het er op lijkt dat het ontslagrecht nu daadwerkelijk hervormd gaat worden. Alleen niet door de politiek, maar door rechters die zelf de regels gaan veranderen. Sommigen zien het als een voordeel dat de politiek nu zijn vingers niet hoeft te branden aan deze gevoelige materie. Ik vind eerlijk gezegd vooral dat de politiek hier een slechte beurt maakt. Niemand schiet er wat mee op om een moeilijke discussie tot een taboe te maken.
Stuur door
Dit is niet OK